ฟ้า....ครึ้มมมมมมมม.........เต็มไปด้วยเมฆลอยต่ำ ที่พร้อมจะกลั่นตัวออกมาเป็นหยดน้ำและสายฝนในที่สุด
ท้องฟ้ายามนี้......ให้อารมณ์ขมุกขมัว....หม่นหมอง.........ไม่ต่างอะไรกับอารมณ์ของข้าพเจ้าในยามนี้ 
ปีนี้ท่าจะเป็นปี....นรก...กะมัง.......ถึงได้มีเรื่องมีราวมากมาย........เรียงหน้ากระดานเข้ามาได้อย่างต่อเนื่อง ไม่สิ้นสุด
คงเป็นเพราะ ข้าพเจ้า....จะไปทำเลวเอาไว้มากกกกกกกกก............เวรกรรม..มันเลยตามกันให้ควั่ก แบบนี้
และคงจะเป็นเพราะหน้าข้าพเจ้ามันฟ้องล่ะมั้ง..........ก้อนะ........ทนมานาน มันก้อต้องสติแตกกันมั่ง....น้อง น้อง เลยเดินมาถาม
“กินเหล้ามั้ยพี่..............”
เอาดิ.....เมื่อรัยว่ะ
“วันนี้เลยดิ........พี่ว่างป่ะ”
เออว่าง..................ไป (วันจันทร์นะเนี่ย)
ไม่กี่คำที่คุยกัน........มองหน้ากัน........พยักหน้าหงึก หงึก
แล้วเย็นนั้น ผู้หญิง 3 คน ก้อเรียกแท็กซี่........ไปโรงเบียร์.....นะพี่
ถึงที่ ถึงโต๊ะ..........สิ่งแรกที่สั่ง.........เป็น เบียร์ดำ 1 เหยือก........เอามาก่อนเลยยยยยย
ผู้หญิง 3 คน ซึ่งต่างคนต่างก้อมีเรื่องราวในใจ อัดอยู่เต็ม.........จนล้นนนน
ต่างคนต่างก้อดื่มเบียร์เหมือนมันเป็นน้ำทิพย์บำรุงชีวิต และหัวใจ......และเหมือนมันจะละลายเรื่องราวในใจได้
แต่.....เรื่องราวที่หลุดจากปาก กลับเป็นเรื่องราวไร้สาระ..........ไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องที่ทำให้เป็นทุกข์
เรารู้กันอยู่ในใจ..........ปล่อยวางมันไว้ก่อนนะ..........
ขอเวลาหลุดจากพันธนาการนั้น.......ชั่วคราว.........ขอ เถอะ นะ
3 คน พยายามยิ้ม หัวเราะ ปล่อยอารมณ์ไปกับความสนุกสนานตรงหน้า.............เก็บเกี่ยวสิ่งดี ดี เข้าไว้ในความทรงจำ
ข้าพเจ้า ยิ้มให้กับคุณลุงคุณป้าชาวต่างชาติ โต๊ะ ข้าง ข้าง ที่ออกมาโชว์ลีลาอย่างไม่อายใคร
รอยยิ้มของแก เปี่ยมไปด้วยความสุข และพร้อมจะแบ่งปันความสุข ด้วยการเดินไปเต้นไปไล่ทักทายไปทีละโต๊ะ ประหนึ่งว่ารู้จักกันมานานปี.....แต่.......เบื้องหลังรอยยิ้มจะมีอะไรบ้างข้าพเจ้าไม่อาจคาดเดาได้
เบียร์หมดไปเหยือกแล้ว เหยือกเล่า....
..พวกเรายังคงนั่งอยู่ที่เดิม........แต่
เปลี่ยนจากเสียงหัวเราะ........เป็น.........อยู่กับตัวเอง
ต่างคนต่างก้อจมอยู่ในความคิดของตัวเอง........มีเพียงสายตาที่จับจ้องไปรอบข้าง...........เท่านั้น
ข้าพเจ้าไม่รู้ว่าน้องทั้ง 2 คิดอะไรอยู่
แต่ตัวข้าพเจ้าเอง.........พยายามสนุกกะสิ่งที่อยุ่ตรงหน้า........แต่ยิ่งนานไป...มันกลับไม่สนุกซะงั้น
ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำหลาย หลาย อย่าง ซึ่งคนอื่นคงจะลืมมันไปแล้ว.......ข้าพเจ้าเองก้อคิดอย่างนั้น
แต่พอกลับมาที่เดิมอีกครั้ง.......ความทรงจำมันกลับ....ย้อนมา....................
เมฆสีเทาเริ่มลอยกลับเข้ามาในสมองอีก....ตาเริ่มจะพร่าและหัวเริ่มจะปวด.....
ข้าพเจ้าเริ่มรู้ตัวว่าเมาแล้วล่ะ.....และ......เราควรจะหยุดได้แล้ว
เกือบเที่ยงคืน..........เรา 3 คน ก้อออกมาจากที่แห่งนั้น
น้อง น้อง หน้าตาดูดีขึ้น แรงกดดันภายในใจคงถูกปลดปล่อยออกไปบ้าง......แล้วเราก้อแยกทางกันกลับ....บ้าน
ข้าพเจ้าแยกออกมานั่งแท็กซี่คนเดียว......รู้สึกตัวว่าเมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คงไม่น่าจะมีปัญหากับการขับรถกลับบ้าน
แต่แท็กซี่กับข้าพเจ้าเนี่ย....คงจะไม่ค่อยถูกกันนัก.......นั่งทีรัยเวียนหัวทุกที
และคราวนี้.........จากที่แค่มึน มึน เริ่มอยากจะอ้วกกกกกกกกกก รู้สึกเหมือนมีใครสักคน ไปกระทืบเส้นประสาทเป็นจังหวะ....ทำเอาหัวจะแตก
ลงจากรถแท็กซี่ ขึ้นรถตัวเอง........อยากนอนอยู่ตรงนั้นซักพัก.......อยากเอาขาหมูที่กินไปออกมา...........บ้างงงง
แต่ก้อนะ ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว อีกไม่นานที่จอดรถจะถูกปิดประตู ถ้ามัวแต่นอน....อาจเผลอหลับยาวววววววว..........กลับบ้านไม่ได้แน่
ทั้งที่ตาก้อจะปิด หัวก้อจะแตก...........แต่ก้อต้องฝืนนน........ขับรถ..........ให้ได้
(อืมมม เสือกดื่มแบบไม่เจียมก้อแบบนี้แหละ)
ตอนนี้ฝนตกพรำ พรำ ผิวถนนถูกเคลือบไปด้วย หยดน้ำที่รวมตัวกัน.........อืมมมม........ขับรถยากจัง
มัยไม่ถึงซะทีเนี่ย..........แล้วใครเล่ามานั่งตีกลองอยุ่ในสมองข้าพเจ้าเนี่ย.......หัวเอียงไปข้างหนึ่งแล้วววว
ขับรถแล่น ฉวัดเฉวียนบนผิวถนน และผิวน้ำ..........เปลี่ยนจากรถเป็นเครื่องร่อนบ้างในบางครั้ง
แต่ยังไงข้าพเจ้าก้อประคองตัวกลับมาถึงบ้าน..........จนได้.........
พร้อมกับ.....ติ้ดดดดดด ติ้ดดดดดดด ติ้ดดดดดดดดดด
เพียงถึงบ้าน......เสียง message ในมือถือ ก้อดังขึ้น
“ถึงบ้านหรือยัง....ระวังฝนตก..ถนนลื่น..........” ข้อความก้อประมาณนี้แหละ
ข้าพเจ้าอมยิ้ม........กับสิ่งที่เห็น.........วันนี้.......นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ข้าพเจ้ายิ้มได้จากหัวใจ
อย่าคิดว่าบ้านะ............แต่เป็นเพราะ...........
นานนนนนนนน...............................แล้ว ที่ข้าพเจ้าไม่เคยได้รับสิ่งนี้
นานนนนนนนน...............................แล้ว ที่ไม่เคยมีใครห่วง..........นอกจากแม่
เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย...ที่เกิดขึ้นในชีวิต
สิ่ง ดี ดี....ที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกดี..........มากเสียยิ่งกว่าการไปนั่งกินเหล้า............
ความรู้สึก ดี ดี สร้างได้เพียงความใส่ใจเล็กน้อย
แต่.....น่าเศร้า......ที่เรื่องมันเล็กน้อย........จนไม่มีคนใส่ใจ
