ในวัยเด็ก...หลายคนคงมีตุ๊กตาที่รัก ที่ติดตามเหมือนเงาตามตัว ไปไหน ไปด้วย ขาดจากกันไม่ได้
แม้จนกระทั่งเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เจ้าตุ๊กตาตัวน้อยกลายเป็น ไอ้เน่า อีเน่าไปแล้ว แต่หลายคนก้อยังคงประคบประหงม เก็บรักษา ดูแลอย่างดี ยังนำติดตัวไปด้วยเสมอ ถ้ามีโอกาสแต่หลายคน......ไม่......กาลเวลาที่ผ่านไป ทำให้ตุ๊กตาตัวน้อย...เก่า...เกินไปเสียแล้ว...
หลายคนเลือกที่จะโละทิ้งให้กับคนอื่น เปลี่ยนคนดูแลกันไปเลย มันก้อยังดีเพราะคุณค่าของเจ้าตุ๊กตาน้อยยังคงมีอยู่ต่อไป
แต่หลายคนเสียดายยยยย เลือกที่จะเก็บมันไว้ สวย สวย ในตู้...........เพียงให้ได้ชื่อว่ายังครอบครองอยู่....เท่านั้น
เวลาเนิ่นนาน เจ้าของตุ๊กตา เติบโตขึ้นมีเพื่อนมากขึ้น มีสิ่งแปลกใหม่เข้ามาในชีวิต มากมายยยย
เจ้าตุ๊กตาตัวน้อย เริ่มถูกปล่อยวางมันไว้อย่างนั้น ไม่ถูกโหยหา ไม่ถูกอาทร ไม่ได้รับความสนใจ
หรืออาจจะลืมไปแล้วก้อได้ว่ามี............ตุ๊กตาสุดรัก.........นั่งอยู่ตรงนั้น
อาจจะมีบ้างเพียง หันมามอง และทักทาย
อาจมีบ้างเพียงบอกเล่าเรื่องราวความสุขที่ได้รับให้มันรับรู้..............แค่เพียงรับรู้
และนานวัน กลับกลายเป็นการผ่านไป ผ่านไป โดยไม่สนใจและ..........ความทรงจำ ความผูกพัน ส่วนนี้ก้อจะเลือนหายไปตามกาลเวลา
เวลาผ่านไป.....นาน............... เท่าไหร่ ไม่รู้....โลกของเจ้าตุ๊กตา ก้อยังคงมีเพียงแต่ตู้ใบนั้น
มันไม่ต่างอะไรกับถูกทิ้งเหมือนของไร้ค่า หรืออาจจะแย่กว่าการทิ้งให้คนอื่นดูแลเสียอีก
นั่นเป็นเพียงตุ๊กตา ที่ไม่มีความรู้สึก นึกคิด และรับรู้สิ่งใดได้
แต่.....ถ้า...ถ้า....เป็น.....คนล่ะ
ถ้าในวันหนึ่ง เราเป็นเพียงคนที่ถูกทิ้งเอาไว้ ถูกมองผ่าน ถูกมองว่าไม่มีความรู้สึก ถูกกักเก็บไว้ในตู้แห่งชีวิต ที่ไม่สามารถออกมาได้ พันธนาการไว้ด้วยคำว่าผูกพัน แต่ว่ามันเลือนลางเสียจนสะกดไม่ถูก ไม่มีใครสนใจ ใส่ใจ ในตัวตนที่มีอยู่......เป็นเพียงตุ๊กตาในตู้....เท่านั้น
กับ..................การที่ต้องนั่งอยู่ในตู้ เพียงลำพัง การที่ได้แต่เพียง.....เผ้าดู....รับรู้........แต่.......ไม่มีส่วนร่วม...........ใด ใด
การที่ต้อง.......เฝ้าคอย...วันแห่งการมีตัวตน โดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
การที่ถูกมองเห็น...คิดถึง..ยามเมื่อใครซักคนต้องการอะไรซักอย่างเท่านั้น
หรือการที่เป็นเพียงที่ระบาย.....ในบางโอกาส........แค่นั้น
อืมมมมม...................มันคงจะเจ็บปวดน่าดู
ถ้าเป็นข้าพเจ้าคงเลือก....ที่จะหาทางไปจากตู้ใบนั้น..........มากกว่า
ในเมื่อไม่ต่างอะไรกับการถูกทิ้ง....จะมีความหวังอะไรกับการรอคอย และก้อคงไม่มีความหมายอะไร หากเราจะหาย.....ไปจากตู้ใบนั้น
โลกนภายนอก จะเป็นอย่างไร ไม่อาจรู้ได้.....มันก้อคงจะโดดเดี่ยวไม่ต่างกัน และเหงา ไม่ต่างกัน แต่ส่วนหนึ่งของความต่างก้อคือ การที่เราจะได้เลือกชีวิตด้วยตัวเราเอง
วันนี้ คุณกลับไปมองตุ๊กตาในตู้ของคุณกันบ้างมั้ย หรือแม้แต่รูปปั้นบนหิ้ง....คุณกลับไปดูแลเค้าบ้างรึเปล่า
เค้า...........ยังคอยคุณ.........อยู่รึเปล่า
อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไป โดยไม่ทำอะไรเลย........วันนี้..... มันอาจจะช้าไปแล้วก้อได้.............
คุณอาจจะเสียใครซักคนไป โดยที่คุณเอง ก้อไม่รู้ตัวเลยก้อเป็นได้
