สรุปง่าย ง่ายก้อคือ ป๋าคม ชวนพี่กัณฑ์ ไปทริปสำรวจ....ซึ่งพี่กัณฑ์ ก้อปายยยยยยยด้วยยยยยยยยยยยยยยยย
และเมื่อข้าพเจ้าได้ยิน.....หุ หุ หุ คิดซิ คิดซิ....แบบนี้ข้าพเจ้าจะทำยางงงงงายยยยยยยย
ก้อ...........ปายด้วยยยยยยยยยย..................สิฮ้า...................................ฮ่า ฮ่า ฮ่า
หลังงาน ป๋าคม...ก้อมาโพสชวน เพื่อน เพื่อนใน trekkerhut.com
แน่นอนว่า เพื่อน เพื่อน ไปกัน ล้นนนนนนนนนนนนน หลาม..............
แล้ว ข้าพเจ้าล่ะ.......
พึ่งจะสำนึกตนว่า ช่วงนั้น ติดงาน.......อาจจะไปไม่ได้......เลยไม่ลงชื่อ.....กะไปเสียบเอาดาบหน้า
แต่ ทริปเต็ม.........แง แง แง แง
ฮือ ฮือ ฮือ......จะต้องตกทริปเหรอเนี่ย........แย่จัง ไม่ย้อมมมม ไม่ยอมมม
ก้อนะ .......... พยามยามตะเกียกตะกาย หาทริปสำรอง ด้วยการไปทริปพ่อตามังเคร กะ พี่แอ๋ว....ก้อม่ายยยหวายยยยย
เนื่องจากต้องไปขึ้นรถที่สายใต้ มั้ยยยยยยยยยย ใหม่ ตอน 3 ทุ่ม........ก้อไม่รู้ว่าจะจัดการพาตัวเองไปถึงทันมั้ย...เลยจำต้อง.........เลิกคิด................
อยู่บ้าน...........ดีก่า.............เรา
2 วันก่อนการเดินทาง..............
ป้า.........ตกลงจะเอางัยเนี่ย..........จะไปอ่ะเป่า.......
ก้ออยากอยู่ว่ะ.......แต่มันไปม่ะได้.........คนมันเต็ม......อ่ะ.........ฮือ ฮือ ฮือ.......
ก้อไม่เห็นจะยาก.....ป้าก้อเอารถไปดิ........
อ้าว.........เอารถไป....แกก้อต้องขับ.........แล้วแกขับรถป๋า ไม่ใช่เหรอ........
โหย...........แค่นี้............ป๋า......ขับ.......ได้ สบายมาก..........ตกลงป้าเอารถไปนะ......
อ้าว.......เออ.........เฮ้ย............ก้อได้ว่ะ.....แต่ต้องออก ดึก ดึก...นะ ป้าก๊อกรอเมวจากสิงคโปร์อยู่อ่ะ.....
ได้ ได้........แล้วมานนนนก้อวางหูไป
เป็นงง เล็กน้อย......ถึงปานกลาง.......สรุปว่าไปเหรอว่ะ......ยัง มึน มึน อยู่
แต่ก้อโทรไปบอกป๋า.......เรียบร้อยยยยยยยยยยยยยย..........แบบ งง งง
1 วันก่อนการเดินทาง......................
ก๊อก........มีคน cancle ก๊อกไม่ต้องเอารถไปหรอก..คนพอดีแล้ว........ป๋าคม โทรมาบอก.....
อ้าว.......เหรอป๋า.......ออกดึกได้ใช่ป่ะ งั้นเดี๋ยวก๊อกโทรบอกนังป้องมันก่อนนะ......ไม่รู้มันไปนัดคนอื่นงัยมั่ง...........
สรุปเลยล่ะกัน........ว่าข้าพเจ้าไม่ต้องเอารถไป......และก้อได้ไปซะงั้น (ทั้งที่กังวลเรื่องงานอยู่นะว่ามันจะเสร็จมั้ย....แต่ก้อดีใจที่มันคงจะได้ไป หุ หุ หุ)
5 กันยายน 2551
ข้าพเจ้าพยาย้ามมมมมมมมม พยายาม เคลียร์งานให้เร็วที่สุด เพื่อที่ว่าเย็นนี้ ข้าพเจ้าจะสามารถไปเที่ยวได้อย่างเป็นสุข.........
แต่............ทุกอย่าง...........ว่างเปล่า....................
ไม่มีคำตอบ........ไม่มีอะไรเลย.........จากงานที่ข้าพเจ้าส่งไป.........เครียดเหมือนกันนะ ลุ้น ลุ้น......
จนเย็น...........หกโมง หนึ่งทุ่ม สองทุ่ม.......เอาว่ะ....ไม่สนแล้ว....เป็นงัยเป็นกัน....ไปว่ากันข้างหน้าแล้วกัน....ทำเต็มที่แล้วนี่หว่า......ไปล่ะ
21.0 ข้้าพเจ้าก้อมาโผล่ที่ บีทีเอสจตุจักร
สมาชิกส่วนใหญ่ก้อมากันแล้วล่ะ หน้าตาคุ้นเคยทั้งนั้นเลย...........
อ้าว.........พี่มาด้วยเหรอนั่น.........แหม.........แล้วทำเล่นตัว...............เสียงทักจากน้องจิน...เอ้ย...น้องตุ๊กคนสวย
โหย.........ยัยตุ๊ก...........ตรูไม่อยากจะเล่นหรอกนะ ตัวน่ะ........หัวใจจะวายยยยยยยยยย.......... เหอ เหอ เหอ........
แต่ก้อ.......ยัง.........ขาดอีกหลายคน........โดยเฉพาะ ป๋าคม และ พี่กัณฑ์
ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มพรำลงมา พร้อมกับการจราจรที่เริ่มจะเป็นอัมพาต........หุ หุ หุ คงอีกนานนนน
ป้าแต๋วเอง........ก้อยังค้าง.....รอรถ........อยู่ที่สุวรรณภูมิ.....
อ่ะนะ รอซักพัก ป๋าคมก้อมา พร้อมกับทำตัวเป็นพนักงานเดินตั๋ว เก็บค่ารถจนเป๋าตุง หุ หุ หุ.....
ตอนนี้ เจ้าป้อง ก้อเร่ง ยิก ยิก ยิก...ป๋า ไปก่อนเถอะ ไปปั้ม ปตท.ก่อน ป๋มปวดขึ้.......
ก๊ากกกกกกกก..........งานนี้ป๋าเลยต้องยอมให้มันขับรถไป ปตท.ก่อนอ่ะ อิ อิ
โดยปล่อยให้รถตู้อีกคัน รอป้าแต๋วที่จวนจะถึงแล้ว พร้อมกับให้รถคันที่สองไปแวะรับพี่กัณฑ์ที่สายใต้มั้ย ใหม่ ด้วยอ่ะ
หลังจากปล่อยมันขึ้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว...........ก้อ ก้อ ก้อ....ยังไปไม่ได้อ่ะ
ก้อนังโอ อ่ะดิ ไม่รู้มันหายไปไหน...เดินตามกัน สิบตลบ ก้อไม่เจอ....รัยว่ะเนี่ย..........
แต่นะ........เดี๋ยวเดียวมันก้อโผล่มา......สรุปว่าไปเดินหาซื้อยาให้พวกป้า ป้า มัน.....โด่เอ้ยยยยยย แล้วก้อไม่บอกกันเล้ยยยย...........
จากนี้พวกเราก้อเริ่มเดินทางกันแล้วล่ะ ตอนนี้ก้อ 4 ทุ่ม ก่า ก่า....รถติดโค่ด โค่ด
...ได้ผู้เชี่ยวชาญเส้นทางแถว พุทธมณฑล สาย 2 อย่างนังป้อง.......ก้อทำให้เราหลุดมาได้อ่ะ อิ อิ
(ก้อมันต้องขับรถ ไปรับ ไปส่ง สาวแถวนั้นเป็นประจำ นิ อิ อิ)
ขับมาได้ซักพัก ป๋า ก้อหันมาบอก.....รถตู้คันที่ 2 ขับรถเลยอ่ะ ไม่ได้แวะรับพี่กัณฑ์ ต้องยูเทริน์รถกลับไปใหม่อ่ะ อิ อิ งานนี้พี่กัณฑ์ขาแข็งแน่.......ก๊ากกกกกกกกก
แล้วพวกเราก้อมุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติไทรโยค...เย้ เย้ เย้
คืนนี้....เราจะนอนกันที่นี่แหละกั๊บ
6 กันยายน 2551
โอ้ยยยยยย........ปวดฉี่...นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้วเนี่ย
แหงะหน้าออกจากเปล ก้อเห็นยามเฝ้าแคมป์ยังคงทำงานอยู่อย่างเข้มแข็งง.......เอ...มีเพิ่มขึ้นมาอีกด้วยเน๊อะ
ไม่สนแล้วอ่ะ...ไปฉี่ดีกว่า
กลับมาอีกทีก้อ......เหอ เหอ เหอ........หาได้ขึ้นเปลไม่
เนื่องจากสำนึกได้ว่า หนาวหลังว่ะ......นอนกะยามดีก่า อิอิ
ตอนนี้ยามกะเช้าก้อได้แก่ พี่กัณฑ์ ป้าแต๋ว ป๋าเสริฐ......หูยยยย......ใครใช้แรงงานผู้สูงอายุเนี่ย
ยังดีที่มีนังป้อง........นั่งเป๋อเหรอ........ตาแดงก่ำ....อยู่ด้วยนะ.....ไม่งั้นเนี่ย........เจอข้อหา...ทารุณกรรมผู้สูงวัยแน่
พอฟ้าเริ่มสาง หลายชีวิตใต้ฟลายชีท ก้อเริ่มลุกขึ้นแล้วล่ะ......
เหล่าพ่อครัวก้อเริ่มทำหน้าที่........ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มจากใคร.....เห็นแต่ น้องโอ......ชี้มือ จิกหัวใช้เป็นรายบุคคล
และใช้งานผู้สูงวัยอีกแล้วครับท่าน
ป้า.......ทอด........ปลาเค็มด้วย.........เสียงมันร้องสั่งป้าเนล แบบไม่เกรงกลัวต่อบาปเอาซะเลย.........เฮ้อ..........
ป้า......ปอกหัวหอม
ป้า......ปอกกระเทียม
ป้า.......เร็ว เร็ว ดิ........
ป้า ป้า ป้า.........โว้ยยยยยยยยยยยย..............สั่งเอา สั่งเอา.........ถ้าไม่กัวอดตาย อย่าหวังจะใช้กรูได้นะมรึง........
ท่ามกลางความวุ่นวายยามเช้า.......ป๋าคมรัฐก้อทำหน้าที่หุงข้าว
คับท่าน.....หุงข้าว........ด้วย.......หม้อไฟฟ้า.........
โอ้ววววววว............แม่เจ้า.........ทำไมทริปนี้มันไฮโซ อย่างงนี้เนี่ย
และระหว่างความวุ่นวายนั้นเช่นกัน พี่กัณฑ์ใช้สายตาประหนึ่งเรดาร์ กวาดตามองด้วยอาการงุนงง
>>>> อารายกันว่ะเนี่ย มัยมันยุ่งจัง
เหอ เหอ เหอ....ลืมบอกไป.....ทริปนี้เนี่ย...พี่กัณฑ์เค้ามาในฐานะ นักศึกษาดูงาน...นะต่ะเอง....อิ อิ อิ อิ
พี่..พี่...เห็นป่ะ มีหม้อหุงข้าวไฟฟ้าด้วยนะ...คิก คิก
พอแดดเริ่มแรง พวกเราต่างก้อตาลีตาแหก กินข้าวและเก็บของ โดยมีป๋าคมเป็นคนบงการ
อ๊ะ..ขึ้นไปม่ะมีน้ำ...หุงข้าวไปเลย...
อ้าว...แจก แจก...ใครยังไม่มีน้ำมารับไปด้วย........
เช้าวันนั้น ก้อมีรถกระบะ ของ Sonic ตามมาเจอกันที่อุทยาน......แหม มาพอดีขนของเลยนะต่ะเอง
เพราะจะให้เอาเป้กลับขึ้นไปบนหลังคารถตู้มันเป็นปายยยยม่ะด้ายยยยยยยยยยยยย
ป๋าคม ซื้อน้ำเพิ่มในอุทยานน่ะแหละ........
และข้าพเจ้าก้อเสียกะตังค์......ซื้อบุหรี่เพิ่ม.....ฮือ ฮือ ฮือ ของพวกมัน ไม่ใช่ของข้าพเจ้าซักกะหน่อย มัยต้องจ่ายว่ะเนี่ย
ใช้เวลาจากอุทยานฯไทรโยค ไม่นานเท่าไหร่....พวกเราก้อเดินทางมาถึงบ้านพี่สาย........ผู้นำทางของเราในทริปนี้
หุ หุ หุ......พวกผู้เฒ่า เอ้ย.........ผู้นำทั้งหลาย ต่างก้อพากันไปเจรจาเรื่องเส้นทางในวันนี้
แต่พวกลูกทริป (ลิง) ทั้งหลาย ต่างพากันสนใจ ตั้งกะ กระเทียมเถาหน้าบ้าน ไล่เข้าไปหาต้นเงาะ และส้มโอในที่สุด หุ หุ หุ ยังไม่รวมต้นไม้ ดอกไม้หน้าบ้านนะจ๊ะ
หลังจากถกเข้ม........กันสักพัก.....ก้อตกลงเส้นทางกันได้ (มั้ง) ป๋าคมก้อให้พวกเราเอาเป้ไปกองรวมในรถของ Sonic เพื่อเอาไปส่ง ณ จุดเริ่มเดิน โดยเอารถตู้จอดทิ้งไว้ที่บ้านพี่สายนี่แหละ
บรรดาลูกทริปนิสัยดีก้อว่าง่าย ต่างพากันโยนเป้ขึ้นรถ แล้วเดินไปตามทางกันก่อน...
โฮะ โฮะ โฮะ...ส่วนบรรดาขาโจ๋ว...และรุ่นเก๋า ทั้งหลาย.....ก้อว่าง่ายเหมือนกัน
ต่างก้อพากันโยนเป้ขึ้นรถ.....พร้อมกับโยนตัวเองขึ้นไปด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า.......แก่แล้วว่ะ เรี่ยวแรงม่ะค่อยมี ขออาศัยรถไปรอที่จุดเริ่มเดินแล้วกันนะ หุ หุ หุ
นั่งรถไปสักพัก ก้อมาถึงกลางไร่ ท่ามกลางหุบเขา (แหม...มันไม่ได้ใกล้เลยนะเนี่ย โชคดีที่โดดขึ้นรถอ่ะ อิ อิ)
ตอนนี้ก้อประมาณ 4 โมงก่า ก่า มั้ง....
เมื่อมากันครบเราก้อเริ่มต้นเดินกันเลย............
เรื่องของเพื่อน......เพื่อนข้าพเจ้า.........แน่ละอายุก้อรุ่นข้าพเจ้าเนี่ยแหละ...ง่าย ง่าย..คือ เริ่มจะแก่แล้วน่ะเอง...หุ หุ..
เพื่อนข้าพเจ้าคนแรก....เป็นสามแกร่ง เข้มแข็ง..กล้า พูดจาขวานผ่าซาก....และเป็นคนตรง...แต่งงานตั้งกะเรียนจบได้ไม่นาน.....กะเพื่อนที่เรียนด้วยกัน.....ดูเหมือนชีวิตจะสมบูรณ์ดี....
เพื่อนข้าพเจ้าตัดใจต้องการจะเลิกซะเอง.......แต่สามีไม่ยอม......ยื้อมาโดยตลอด...ไม่ว่าจะทำตัวหนีหายไปไหน
เรื่องที่ผ่านมา...........นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
แต่ในความแน่นอน......กลับมีเรื่องที่ไม่แน่นอน.......เวลาที่ผ่านไป.......ทำให้หลายอย่างเปลี่ยนไป.........
.........เฮ้ยยยยย อีกนิดน่า....สิบนาที สิบนาที
กว่าจะตื่น อาบน้ำ ล้างหน้า จิบกาแฟ กินข้าว เอ้อระเหย ดูทีวี...แฮะ แฮะ ไปโผล่ที่อู่ตากลิ้งอีกทีก้อ.....................................บ่าย โมง อ่ะจ๊ะ
)
เข้ามา
หา...ที่ไหนว่ะ แล้วเป็นงัยมั่ง
อืมมมม มันคงปิดเครื่องพัก...ไว้เดี๋ยวค่อยโทรใหม่ก้อได้ว่ะ
